Memleketin birinde bir vaiz vardı. Minbere çıkar çıkmaz kötülere duaya başlar : 

 - "Ya Rabbi kötülere, fesatçılara, isyancılara, yol kesenlere merhamet et, hayır sahipleriyle alay edenlerin hepsine, bütün kafir gönüllülere, kiliselerde bulunanlara merhamet et." derdi. 

    Temiz kişilere hiç dua etmez, kötülerden başkasına duada bulunmazdı.

    Halk bir gün başına toplandı :

     - "Biz böyle şey de görmedik neden kötülere dua edip duruyorsun?." dediler.  

   Vaiz dedi ki:

     - "Ben onlardan iyilikler gördüm, bu yüzden onlara dua etmeyi adet edindim. Onlar bana o kadar kötülüklerde bulundular, o derece zulmettiler ki nihayet beni şerden kurtardılar, hayırlara ulaştırdılar. Ne zaman dünyaya yönelsem onlardan eziyetler gördüm, meşakkatler çektim, dayaklar yedim ; bu yüzden de iyiliklere taraf kaçtım, iyiliklere yöneldim, kısaca beni o kurtlar yola getirdi. Benim iyiliğime sebep onlardır. Onlara dua etmeyeyim de kimlere edeyim..."