Bir padişah bir gönül erine bir gün şöyle demişti.

    - "Benden bir şey dile." dedi.

   o gönül eri cevap verdi.

    - "Ey padişah bana bunu söylemekten utanmıyor musun? Hele biraz daha yüksel de öyle konuş. Benim iki kölem var, onlar çok basit oldukları halde her gün sana hükmederler, emrederler, seni kullanırlar, sen ki benim kölelerimden emir alırsın, bana ne verebilirsin  ki?" dedi.

    Padişah bundan dolayı kızdı.

    - "Ey sözünü bilmez!, bu sözün hatalı bir söz, kim bana emredebilir, o dediğin kişiler kimlerdir, söyle!" dedi.

    O gönül eri gülerek cevap verdi:

    - "Sana emreden kölelerimden biri öfke (kızgınlık), diğeri şehvettir." dedi.