Hatırımdadır: Bir gece gözüme uyku girmemişti.

Pervanenin muma:

"Ben âşıkım; yansam da yaraşır; ama sen niçin ağlayıp yanıyorsun, sevgilim?"

Mum böyle konuşurken her lâhza sarı benzine gamlı göz yaşları akıyordu.

"A iddiacı, diyordu, aşk senin kârın değil ki... Çünkü ne sabrın, ne de ayakta durmaya kudretin var. Sen bir tek alevin önünden, daha yanmadan kaçıyorsun. Oysaki ben, tüm

varlığımla yanıncaya kadar ayakta duruyorum. Aşkın ateşi senin kanadını yakıyorsa — bak — benim baştan, ayağa her yanımı yakıyor"...

"Sen benim meclisleri aydınlatan parıltıma değil, hararetime, yürekler yakan göz yaşlarıma-dikkat et. Ben, tıpkı, dışı nurlar içindeyken içine  bakınca yanmış gördüğün Sadi gibiyim."

Gecenin henüz pek az vakti geçmişti. Ansızın peri yüzlü bir dilber onu söndürdü. Mum, başından dumanlar çıkarak:
"Oğlum, dedi, aşkın sonu budur. Sevmeyi öğrenmek mi istiyorsun? Bu yanıştan, ancak sevgilin seni öldürdüğü zaman kurtulacaksın."

Sevdiğinin eliyle can veren bir kimsenin mezarında ağlama. "Ne mutlu ki onun makbulüymüş!" diye düşün.