Yoksulları hoş tutmaya çalış. Sadece kendi rahat ve mutluluğunu düşünme. Bencillik yapar da yalnız kendi saadetini düşünürsen senin ülkende kimse rahat edemez. Çoban uyur,kurt sürüye dalarmış! Bunu kim benimseyebilir ? Akıllı insan bunu kabul edebilir mi? Yoksul halkı gözet. Onlardır senin tacının nedeni. Sultan bir ağaca benze,kökü halktır. Ağaç, kökünden güç alır.Halkın gönlünü incitme.Onları üzersen kendi kökünü yaralamış olursun.

Sultanların gerçek yolu ümit ve korku arasındadır. İyilik umudun,kötülük korkun olsun.

Eğer bir sultanda ümit ve korku olursa,onun ükesi düşkünlere,yoksullara ve zayıflara sığınak olur. Padişah,Allah’ın bağış ve kereminin umuduyla yaşarsa halkına karşı esirgeyicidir.

Bir sultanın kişiliğinde ümit ve korku yoksa o ülkede huzurun kokusundan eser bulunmaz. Korkusuz ve umutsuz yöneticinin ülkesinde eğer evliysen cefaya razı ol,mecburen yaşa,eğer bekarsan orayı terk et,başka iklimlere kaç.

Bir ülkede halkı hükümdardan hoşnut görmez orada güven ve mutluluktan eser bulamazsan. Bağırıp çağıran,kabadayılık edenden değil, kalbinde Allah korkusu olmayandan kork.

Bir hükümdar,halkının gönlünü incitiyorsa,o ülkenin gelişmesi ancak rüyalarda olur.

Bir ülkenin harap, halkının mutsuz olması sultanının zulmündendir.

Köylü ve çiftçilerin saadeti,senin saadetin demektir. Ücretli ücretinden memnun olursa daha da çok çalışır. Kendisinden iyilik bulduğun kötülük etmek yiğitlik değildir. Asıl yiğitlik iyiliğe de kötülüğe de iyilikle karşılık vermededir.